2. Rothschild

2. Rothschild

Kiedy świat cię rozczarowuje, zaczynasz tworzyć swój. 

Układasz 

swoje kolory, 

swoje formy, 

tekstury, 

zasady i granice. 

Sadzisz swoje kwiaty, 

projektujesz swoje meble, 

budujesz ściany

 i mury. 

Zostawiasz okna, by widzieć to, co wybrałaś widzieć. 


Paradoks życia polega na tym, że naprawdę możesz to zrobić. 

Zbudować swój świat. 


..

Zawsze mnie fascynowali, ale nigdy nie miałam czasu, by się nimi zająć, aż przyszedł dzień, kiedy moja frustracja nie tylko została nazwana i uświadomiona, ale wydała decyzję: ruszam w świat. 

Ruszam w podróż. 

Koniec z czekaniem, 


bo ja ciągle czekałam na kogoś, z kim wyruszę. 

I na zgodę, by móc żyć innym życiem, by móc żyć swoim życiem. 


To był piątek. 

I ten we mnie zew wystarczy czekania. Aż będę zaproszona, aż będę zobaczona, aż będę zaproszona do jakiegoś czyjegoś świata. 


- Chcę pojechać w podróż, nawet jeśli to ma być pięć kilometrów do sąsiedniej miejscowości - oświadczyłam Aleksandrze. 

Podchwyciła momentalnie. 

Nauczyłam ją kochać podróże, a ona dodatkowo uwielbia je planować. 

- Są dwie wille, które zawsze chciałam zobaczyć, osiem kilometrów stąd/ powiedziała- Jedna baronowej Rothschild. 

- Jedziemy! - postanowilam

To nazwisko uświadomiło mnie, że zawsze właśnie to na nich czekałam. To ich chciałam poznać.. a nie brałam na to czasu. 

Teraz okazało się to wręcz symbolem NIECZEKANIA. 


Niedziela ruszyłyśmy po obfitym śniadaniu, prawie jak dwadzieścia dwa lata temu, tylko wtedy to ja trzymałam czteroletnią Aleksandrę za rękę, a dziś to ona trzymała mnie pod rękę, szczęśliwa, że ruszamy. Pociągiem z Monako do Beaulieu-sur-Mer to osiem minut. Wysiadłyśmy i totalnie nie spiesząc się zaczęłam prawdziwie obserwować wszystko: klimat ulic, mijanych miejsc. Kupiłyśmy kawę w boulangerie, bo każda podróż zaczyna się od kawy. Take away i dalej. Kiedy nie masz planu w głowie, to masz szeroko otwarte oczy. Kocham ten stan odkrywania i doświadczania spójnej koherencji. Zaczynasz być w prawdziwej obecności i zaczynasz doświadczać wszechświata, który idealnie wibracyjnie działa z tobą. I wydarza się dokładnie to, co masz w sobie. Jest zamanifestowanym stanem twojego istnienia. Doszłyśmy na miejsce w trzydzieści minut, spacerem, oglądając Beaulieu-sur-Mer. 


I dochodzimy

Ogromna brama. Kocham. One dokładnie mają symbolizm mocy, symboliczną moc wchodzenia do innego świata. Zaczęłyśmy od ogrodu. A tak naprawdę ja zaczęłam od róż, bo usadzane na pierwszym planie okalały podjazd, wybrzmiewając swym preludium dostojących za nim palm. Zabrałam się za robienie im zdjęć, chcąc uchwycić te palmy, kwiat róży chroniący szpiczastością liści palm. Tak poczułam. Te róże są chronione. Ogrodów tu jest siedem. Ja zakochałam się w japońskim. Alei bambusów. Energia tego przejścia miała tak niesamowite nasączenie spokojem, że zawisłam w bezruchu. W tej przestrzeni jakby grzechem było poruszać się. Trzeba było trwać. W kolejnym ze strumieniem przepływu trzeba było usiąść, zapaść się w zasiedzeniu i oddychać tak głęboko oddychać. Próbowałaś kiedyś wciągnąć przez nos rzad cały świat? Tam jest to możliwe. Kolejny to ścieżki wysadzone kaktusami. Orkiestra form i kolorów, te kompozycji afrykańskie, którym ulegam od zawsze, mają nade mną moc. Jedyną, której się poddaję. Piękno. Weszłyśmy do willi. I to jest ciekawsze, bo teraz pisząc moje wrażenia, pamiętam z niej widoki z okien, przez które widać ogrody. Ogromna willa, w której mieści się ponad pięć tysięcy eksponatów, przepych form i ekspresji. A ja zostaję z oknami, zostaję z widokami, zostaję z przestrzenią za oknem. Jakby krzyczało we mnie powietrze, natura, ruch, życie. Bo w domu wśród wyeksponowanych setek eksponatów zostały ustanowione zamarcia


BÉATRICE


I wtedy zaczęłam myśleć o niej.


O kobiecie, która zbudowała ten świat.


Béatrice de Rothschild urodziła się w 1864 roku jako córka barona Alphonse’a de Rothschilda, jednego z najważniejszych bankierów swojej epoki, i Leonory de Rothschild z angielskiej gałęzi rodziny. Od urodzenia należała więc do świata, który nie był przypadkowym zbiorem bogatych ludzi. Był światem zbudowanym przez pokolenia. Światem relacji, nazwisk, reputacji, wiedzy, pieniędzy, sztuki i bardzo świadomie podtrzymywanych więzi. (Villa et Jardins Ephrussi de Rothschild)


I chyba właśnie to zaczęło mnie fascynować najbardziej.


Nie sama fortuna.


Struktura.


Rothschildowie nie stworzyli swojej potęgi wyłącznie z pieniędzy. Stworzyli ją z relacji.


Mayer Amschel Rothschild wysłał swoich synów do najważniejszych centrów finansowych Europy: Nathan znalazł się w Londynie, James w Paryżu, Salomon w Wiedniu, Carl w Neapolu, a Amschel pozostał we Frankfurcie. Z pięciu miejsc powstała sieć, która pozwalała rodzinie działać jednocześnie w różnych krajach, a jednak pozostawać ze sobą połączoną. (rothschildandco.com)


To było niezwykłe rozwiązanie.


Nie rozdzielić się, kiedy się rośniesz.


Rozszerzać się, ale nie rozpadać.


I właśnie temu służyła również rodzinna polityka małżeństw.


W kolejnych pokoleniach Rothschildowie często zawierali małżeństwa wewnątrz własnego szeroko rozumianego kręgu rodzinnego, szczególnie między kuzynami z różnych gałęzi. Nie był to przypadkowy zwyczaj. Badania nad historią rodziny pokazują, że takie małżeństwa pomagały utrzymywać połączenia pomiędzy poszczególnymi domami bankowymi i zapobiegały ich rozchodzeniu się w niezależne od siebie linie. (Academia)


Dziś może to wyglądać jak zamknięcie.


Wtedy było również sposobem ochrony tego, co przez pokolenia zostało zbudowane.


Kapitał pozostawał w rodzinie.

Relacje pozostawały w rodzinie.

Informacja pozostawała w rodzinie.

Reputacja pozostawała w rodzinie.


A przede wszystkim pozostawała wspólnota interesów.


Bo jeżeli w różnych miastach Europy działają bracia, kuzyni, ojcowie, synowie i szwagrowie, którzy jednocześnie są partnerami biznesowymi, wtedy rodzina przestaje być wyłącznie rodziną.


Staje się strukturą.


Siecią wzajemnej odpowiedzialności.


I właśnie dlatego tak fascynują mnie Rothschildowie.


Nie dlatego, że byli bogaci.


Tylko dlatego, że rozumieli, że potęga nie powstaje wyłącznie z tego, ile posiadasz. Powstaje z tego, co potrafisz utrzymać razem.


Ich nazwisko samo w sobie było kapitałem.


Reputacja była kapitałem.


Zaufanie było kapitałem.


Relacja była kapitałem.


I tego kapitału pilnowano.


Béatrice była częścią tej struktury, ale jednocześnie była jej własną, bardzo wyrazistą osobowością.


Jej ojciec Alphonse był bankierem i kolekcjonerem. Matka Leonora pochodziła z angielskiej gałęzi Rothschildów. Dorastała więc pomiędzy Paryżem, wielkimi rezydencjami, sztuką i ludźmi, dla których kolekcjonowanie, architektura i sposób życia były częścią rodzinnego języka. (Villa et Jardins Ephrussi de Rothschild)


W wieku dziewiętnastu lat wyszła za Maurice’a Ephrussiego, bankiera pochodzącego z rodziny bankierskiej z Odessy. Małżeństwo nie okazało się szczęśliwe. Maurice miał ogromne problemy finansowe związane z hazardem, a jego długi w 1904 roku przekroczyły 12 milionów franków w złocie. Rodzina Rothschildów wystąpiła przeciwko niemu do sądu, a Béatrice rozstała się z nim po dwudziestu jeden latach małżeństwa. Nie mieli dzieci. (Villa et Jardins Ephrussi de Rothschild)


I właśnie wtedy zaczyna się dla mnie druga część jej historii.


W 1905 roku umiera jej ojciec.


Béatrice dziedziczy ogromną fortunę.


I zamiast po prostu ją posiadać, zaczyna budować z niej swój świat.


Rok później odkrywa Cap Ferrat.


Widok na morze.


Ziemię, która właściwie nie była przygotowana pod ogród.


I podejmuje decyzję.


Będzie tu jej dom.


Nie ma jeszcze ogrodu. Nie ma willi. Jest skała, wiatr, ziemia i wizja.


A potem zaczyna się coś, co dzisiaj, patrząc na to miejsce, trudno sobie wyobrazić.


Siedem lat pracy nad ogrodami.


Dynamit.


Przenoszenie ogromnych ilości ziemi.


Architekt.


Kolejni architekci.


Zmiany.


Wymagania.


Dopieszczanie każdego szczegółu.


Béatrice odrzucała projekty, dopóki nie znalazła architekta, który był w stanie zrealizować jej wizję. W 1907 roku rozpoczęły się prace nad willą, a w 1912 roku wprowadziła się do niej jako do swojej zimowej rezydencji. (Villa et Jardins Ephrussi de Rothschild)


I nagle patrzę na tę willę inaczej.


To już nie jest tylko ogromny dom pełen przedmiotów.


To jest czyjś sposób myślenia zamieniony w przestrzeń.


Siedem ogrodów.


Każdy inny.


Różne kultury.


Różne formy.


Różne kolory.


Różne rytmy.


A jednak wszystko znajduje się w jednym świecie.


I może właśnie dlatego, kiedy weszłam do środka, nie zatrzymały mnie tysiące przedmiotów.


Zatrzymały mnie okna.


Patrzyłam przez nie na ogród.


Na palmy.


Na powietrze.


Na ruch.


Na życie.


W środku były kolekcje. Przedmioty wybrane, zgromadzone, uporządkowane, ustanowione.


A za oknem wszystko nadal się poruszało.


I pomyślałam wtedy, że być może właśnie dlatego tak bardzo potrzebowałam tych okien.


Bo własny świat nie polega przecież na tym, żeby zamknąć się w środku.


Polega na tym, żeby świadomie zdecydować, co wpuszczasz do środka i na co patrzysz.


Béatrice stworzyła swój.


Ja dopiero zaczynam swój odkrywać.

Powrót do bloga

Dodaj komentarz